O5R28 Kinderverhaal

‘Weet je wat,’ zeiden het broertje en het zusje, ‘als we nu die grote bal van licht eens achterna lopen, dan wordt het niet donker voor ons!’ Zo gingen ze op zoek naar het licht dat hen nooit verlaten zou. Ze liepen wat ze konden, over de wegen, over de heuvels. Even dacht het broertje dat hij het licht kon pakken. Het blonk in het water. Hij greep ernaar, maar werd kletsnat. Daar dan, die straal licht in het bos, zo voor het grijpen, maar het was zo teer dat hij het niet kon vasthouden.

Ze holden verder over de velden, de zon achterna. Het leek of de grote gouden bal dichter bij de aarde kwam. Ze riepen: ‘Blijf toch hier!’ Maar de zon luisterde niet en verdween weer achter de wereld, wie weet, waarheen. Toen gingen ze maar weer liggen en het donker legde zich als een deken over hen heen.
Het broertje droomde dat hij boos werd op de gouden bal die niet te pakken was. Zijn zusje stootte hem wakker. ‘Kijk eens, daar schijnt licht door de bomen. Het is helemaal van zilver. Een zilveren bal, zou dat een zusje zijn van de gouden bal?’
Voor het eerst zagen ze de maan.

De volgende morgen schrokken ze wakker. Opeens stond een vrouw bij hen. Ze zei: ‘Wat doen jullie hier? Waar is jullie huis?’
‘Och, we zijn op zoek naar het huis van licht, waar het nooit meer donker wordt.’ ‘Ik denk dat dat nog ver zoeken is,’ zei de vrouw. In haar ogen blonken lichtjes. En de kinderen voelden zich ineens thuis bij haar. ‘Kom maar bij ons wonen,’ zei de vrouw. ‘Wij hebben geen kinderen.’ En ze nam de beide kinderen bij de hand en bracht hen thuis. Ze waren op weg gegaan om de zon te zoeken en vonden een thuis; om het licht te zoeken dat nooit zal vergaan en ze vonden de liefde.

Deze Liturgietekst is gebruikt tijdens de kerkdienst(en)

1. Kerkdienst vanuit de Bijlmerbajes in Amsterdam (21-7-2002)